Akt pierwszy wprowadza widza/czytelnika w historię zatem ma do przekazania sporo informacji. Kluczem jest ukazanie tego w skrócie i etapami, by nie zniechęcić odbiorcy. Jeśli po kilku minutach znudzony ucieknie to go stracimy.
Składniki Aktu 1
Ekspozycja:
Ukazujemy wygodne życie bohatera - często w filmach postać ma spokój, wygodne życie, albo święty spokój - tzn. beznadzieję, ale przynajmniej nic nie musi robić, by coś zmienić.
Katalizator:
Nagle staje się coś czego nie może zignorować. Ktoś porywa bliską osobę, atakuje firmę, plantację którą uprawiał całe życie. Ktoś chce przejąć firmę, robaki zaatakowały plantację, sąsiad podpalił pole z pszenicą itd. Nawet gdyby bohater chciał to zignorować to cena będzie straszliwa - strata bliskiej osoby, firmy, plantacji itp. Chcąc nie chcąc zostaje popchnięty do działania. Warto pamiętać, że groźba utraty musi być dotkliwa, by go zrzucić z kanapy.
Przykłady ekspozycji
Najpierw musimy widza wciągnąć w opowieść. Musi on rozumieć co się aktualnie dzieje. By tak było trzeba minimalistycznie ukazać:
Przykładowe ekspozycje:
- postacie mniejsze od traw - widz wie, że świat fantastyczny. Ktoś zmienił ludzi w miniaturowe ludziki
- środek nowoczesnego miasta - czasy współczesne
- jaskinie i ludzie odziani w skóry, biegają z maczugami - czasy prehistoryczne
Kluczem jest ukazanie świata jak najbardziej wizualnie oczywistego. Im mniej słów a więcej jednoznacznych obrazów tym mniejsze ryzyko, że widz się zmęczy odgadywaniem odpowiedzi na pytanie: "Gdzie ja jestem!?".
Jeśli czasy i miejsce wyjątkowo egzotyczne można użyć napisu:
"Planeta Ferus 1000 lat świetlnych od Ziemi, rok 2351".
Przykłady katalizatorów
Wydarzeniem katalitycznym - uruchamiającym bohatera może być np.:
- porwanie bliskiego i trzeba działać
- atak na mienie - firmę/plantację
- ośmieszenie sportowca, chłopaka przed dziewczyną, która mu się podoba i musi coś udowodnić itp.
- przypadkowe zadarcie z mafią
- choroba i droga operacja i potrzebna zbiórka
- zajechanie drogi jakiemuś dostojnikowi i go zwyzywanie, bo się śmiał odezwać...
- walka z urzędnikiem, który się uwziął i wykorzystuje swoją pozycję siły, by kogoś dręczyć a nie da się przed tym uciec
- a także - chłopak spotyka dziewczynę swoich marzeń i musi walczyć by ją pozyskać
- pojawia się jakaś wybitna szansa, o której bohater marzył. Teraz musi działać, bo przepadnie raz na zawsze
Gdy nawiąże się akcja warto przedstawić oprócz głównego pobocznych bohaterów.
Warto ekspozycję zrobić w sposób naturalny, ciekawy a nie na siłę, bo widz się może znudzić i nastawić negatywnie a to już ciężko odwrócić.
Gdy wymagana dłuższa ekspozycja dobrze jest podzielić i dawkować na raty a nie wszystko hurtem od razu.
Jak nie zanudzić ekspozycją?
- gdy informacji początkowych jest dużo to warto podzielić ją i ukazywać na raty a nie wszystko na raz
- rozmowę informacyjną można ukazać jak razem naprawiają czołg i pracując w przyjacielskiej rozmowie odkrywają karty przed sobą i widzami
- rozmowa nie może być sztuczna, tzn. postać nagle bez powodu rozkleja się i opowiada o wszystkim drugiej postaci, to ma wyjść spontanicznie oraz szczątkowo. Widz ma sobie sam w głowie "połączyć kropki"
- widz nie może odnieść wrażenia, że rozmowa jest dla niego, żeby się czegoś dowiedział. Lepiej zrobić np. kłótnie i w niej postać powie o dwa zdania za dużo...
Story Designer
Akt 1- ekspozycja-preview.jpg)